Juliet Hovek eta Mavis Gofak Gizarte Kohesioa sustatzeko zuzendari Ignacio Rodríguez Puertasekin eta bere taldearekin partekatu zituzten ZIMSOFF Zimbabwen egiten ari den proiektuaren aurrerapenak. Erakundeak egiten duen lan nagusia eskala txikiko nekazaritza da, nekazaritza ekologikoari dagokionez. “La Via Campesina”ko kide dira, eta etorkizuneko erronka gisa aipatzen dituzte nekazarien eskubideen defentsa, emakumeen lidergoaren indartzea eta gobernuak nekazarien eta landa-eremuetan lan egiten duten beste pertsona batzuen eskubideen NBEren Adierazpenaren (UNDROP) berri hartzea.

ZIMSOFFen gaur egungo lana honako hauetara bideratuta dago:

1. Elikagaien segurtasuna eta familia-nekazaritza hobetzeko politiketan eragitea
2. Nekazaritza-ekologiako jardunbide egokiak konektatzea, dokumentatzea eta zabaltzea;
3. Familia-nekazaritzaren ekintzak, funtzionamendu-egiturak, erabakiak hartzen dituztenak eta mugimendu nazionala eraikitzeko aliatuak lotzea eta indartzea;
4. Estrategia bideragarriak eta eraginkorrak garatzea balio erantsiko eta marketineko ekimenak babesteko.

BFAk finantzatutako proiektua ZIMSOFFek Zimbabweko probintzietan antolatzen dituen lau klusterretan garatzen da. 1980ra arte, Zimbabwe kolonia britainiarra izan zen, non landa-eremuko biztanleak eremu komunetan antolatzen ziren eta eskulana, elikagaiak eta aberastasuna sustatzen zituzten. 2000. urtean, Nekazaritza Erreformak lurra banatzea eta indigenen populazio beltza berrantolatzea ahalbidetu zuen (soilik emakumeen % 10ek jaso zuten lurra), nahiz eta elkarte-sare berri bat sortu, funtzionarioek eta eliteak lurrak okupatzeak indarkeria-aldia eta gainbehera eragin zituzten nazioarteko zigorren kontura.

Herrialdeak gorakada ekonomikoa bizi duen arren, hartutako politikak negatiboak izaten ari dira nekazarientzat, eskala handiko nekazaritzaren (funtsezko produktua tabakoa da), lan-ustiapenaren, sargaien prezioen igoeraren, emakumeek eta gazteek ekoitzitako oinarrizko elikagai ez-komertzialen ekoizpenaren murrizketaren eta lurren akaparamenduaren aurrean.

Emakumeak dira lan-indar handiena eta elikagaien % 80ren ekoizpenagatik erantzuten dute, baina hainbat erronkari aurre egin behar diete lurra eskuratzeko, hezkuntzarako, landa-krediturako edo parte-hartze politikorako eta erakundeetan parte hartzeko.

Horren aurrean, proiektuak honako hauek proposatzen ditu: lidergo-gaitasunak hobetzea eta emakumeen eta gazteen nekazari-eskubideei eta feminismoei buruzko ezagutzak areagotzea; emakumeek eta gazteek gidatutako praktika agroekologikoak eta elikadura-subiranotasunari buruzkoak bultzatzea, ingurumena errespetatzen duen ekoizpen jasangarri baterantz; eta emakumeen eta gazteen ahotsa indartzea, nekazarien eskubideak defendatzeko.