Baso-igel jauzkaria - 2024ko jarraipena

Anfibioak planetako ornodun talde mehatxatuena dira, habitata galtzea eta zatikatzea bezalako faktoreen ondorioz batez ere. Espainiako espezie mehatxatuenetako bat baso-igel jauzkaria da (Rana dalmatina), iparraldean (Euskal Autonomia Erkidegoan eta Nafarroan, batez ere), nahiz eta ohikoa den Europako gainerako herrialdeetan. Lan honetan, ikerketa integratzaile bat egin da Urduñan (Bizkaia), espeziearen alderdi ezezagunetan sakontzeko, hala nola mugimenduaren ekologian edo habitataren erabileran.

Horretarako, 18 aleko radiotrackerrak jarri dira (12 ar eta 6 eme) eta haien mugimendua jarraitu eta habitataren erabilera ondorioztatu da. Gainera, populazioak Harrapaketa - Markatzea - Berriz harrapatzea bidez monitorizatu dira, eta ugaltze-arrakasta eta populazio-tamainak aztertu dira, metodo berritzaile eta ez-inbaditzaile gisa identifikatutako argazkian oinarrituta. Emeen artean 679 m-ko gehieneko desplazamenduak erregistratu dira, eta arren artean 481 metrokoak, eta emeen artean 30 m²-tik 28,018 m²-ra bitartekoak eta arren artean 55 m²-tik 7,685 m²-ra bitartekoak. Edozein gizabanakok bere ugalketa-puntutik izan dezakeen distantzia handiena 467 metrokoa izan zen. Habitatari dagokionez, igelek koniferoen basoak hautatu zituzten nagusiki, baina belardiak eta larreak ere erabili zituzten. Eskala txikiagoan, belar-landaredian eta oihanpeko zuhaixketan babestu ziren, askotan basoko bideetatik eta soilguneetatik hurbil. Bestalde, guztira 153 ar eta 84 eme erregistratu dira pinudiko putzuetan, eta 356 ar eta 75 eme Bigandin; 167 eta 1198 ar, hurrenez hurren. Bigandik errunaldien % 88 hartu zituen, eta, ondorioz, larba gehiago, baina Amerikako karramarro gorriaren (Procambarus clarkii) harrapaketa handia izan zen.

Euskadiko Naturari buruzko Informazio Sistemara jo dezakezu informazioa zabaltzeko.